بچه که بودم خیلی گریه زاری می کردم.از همه چی ایراد می گرفتم و خیلی غر می زدم.
مامان واسه همین صدام می زد : ندبه

هر کجا هستم باشم.

آسمان مال من است.

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق

زمین مال من است.

زمین مال من است.

زمین مال من است.

 

شب تا سحر من بودم و لالای باران

افسانه گوی ناودام افسانه می گفت

اما نمی دانم چرا خوابم نمی برد...

ولی کلا تن مرحوم فریدون مشیری را با این شعر نوشتنم توی گور لرزوندم.

یک روز با دوستام دم در مسجد دانشگاه ایستاده بودیم.آقای قرائتی که اکثر روزها آن جا سخنرانی می کند برنامه اش تمام شده بود و داشت از مسجد خارج می شد.ازکنارمان رد شد و بهمان نگاه کوتاهی کرد و گفت : خوش به حالتان جوانید.

این را گفت و رفت.

 و من اینجا منتظر ننه سرما هستم تا زودتر از راه برسه.چون عاشق زمستونم.

 

من از نهایت  شب حرف می زنم

 من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم.

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبختی بنگرم.

فروغ ... فروغ ... کجایی ؟ چه شب هایی را که با  شعرهایت صبح نکردم.

درخت کوچک من به باد عاشق بود.

به باد بی سامان

فروغ ... فروغ ...دلم برای اون روزها تنگ شده.

چند وقت پیش آمدم بر سر مزارت.در آن قبرستان متروکه و بر سر مزارت حس عجیب و ترسناکی داشتم.

 

امشب داره بارون میاد.بارون که میاد دیوونه می شم.یاد آرامگاه ظهیر الدوله می افتم.یاد روزهای سخت و سرد زمستونی که برای کنکور درس می خوندم می افتم.بارون که میاد یاد شب های زمستونی سال ۸۵ می افتم.همون روزها که ناصر عبداللهی و بابک بیات از میونمون رفتند.بارون که میاد یاد جمیله شیخی با اون قلیون قجریش تو سریال پدرسالار می افتم.

بارون که میاد یاد روزای قشنگ پر از هیاهوی کلاغا تو بهشت زهرا (س) می افتم.

یاد شب های خیس تو اتوبان تهران - قم  می افتم.

یاد باران می افتم.یاد برفی باران.یاد برفی آبی رنگ باران .یاد باران

من به کجا رسیده ام ؟

جان دقایقم بگو

لا اله الا الله ..................................................لا اله الا الله

به عزت و شرف لا اله الا الله.........................................................................لا اله الا الله

 

   تا کی گریزی از اجل                       

   در ارغوان و ارغنون 

    نه ٬کش کشانت می برند                                                      

   انا الیه راجعون 

   تا کی زنی بر خانه ها                   

  تو قفل با دندانه ها

  تا چند چینی دام ها 

  دام اجل کردت زبون

  این باغ من ،آن خوان من  

  این آن من ٬آن آن من      

  ای هر منت هفتاد من

  اکنون کهی از تو فزون

  کو عشرت شب های تو          

  گوش کرین لب های تو

  فرزند و اهل خانه ات

  از خانه کردندت برون

  بر کن قبا و پیرهن

  تسلیم شو اندر کفن

  بیرون شو از باغ و چمن

  ساکن شو اندر خاک و خون

  امروز ثروت ها خوری

  وز رفته حسرت ها خوری

  زان اعتقاد سرسری

  زان دین سست بی ستون...

   تا کی گریزی از اجل                       

   در ارغوان و ارغنون

   نه ٬کش کشانت می برند                    

   انا الیه راجعون 

 

در سرزنش اصحاب سست پیمانش

چه اندازه با شما مدارا کنم چنانکه با شترهای کوهان کوفته مدارا می شود، و با لباس های پوسیده رفتار می گردد،که از هر طرف دوخته می شوداز جانب دیگر پاره می گردد؟!

هروقت گروهی از سپاه شام به شما رو می کند هر مردی از شما درب خانه اش را می بندد ، و چون سوسمار به لانه می خزد و مانند کفتار به آشیانه پناه می برد.به خدا قسم خوار و ذلیل کسی است که شما به یاریش برخیزید.و آن که به وسیله ی شما به سوی دشمن تیر بیندازد با تیر شکسته ی بی پیکان تیر اندازی کرده.سوگند به خدا شما در عرصه های آرام فراوانید،ولی زیر پرچم های جهاد اندک.من آن چه که شما را اصلاح و کجی هایتان را مستقیم می نماید می دانم ،ولی هرگز با تباه کردن خود شما را اصلاح نمی کنم.خداوند رویتان را خوار ، و نصیبتان را تباه گرداند.آن چنان که باطل را می شناسید معرفت به حق ندارید ، و آن چنان که حق را باطل می کنید باطل را نابود نمی نمایید!

خطبه ی ۶۸ ام نهج البلاغه

مامان سلام.دلم برات خیلی تنگ شده.اینجا قاب عکس جلومه.روی میز کامپیوتر.بابا هم توی عکس هست.مامان راستی تعریف نکردی اون ور چه خبره ؟

مامان هیچ از من خبر داری ؟

از مشکلاتی که دارم و دارم از اونا رنج می برم خبر داری ؟

مثل اون موقع ها حواست هست که با کیا رفت و آمد دارم و با چه جور آدمایی رفیقم؟

مامان دوستای دانشگام خداروشکر همه بچه های گلی اند.خداروشکر هیچ کدومشون سیگاری نیستند.همشون گلن.

مامان این هفته افطاری دعوت بودیم.خوب تو هم که حالا چهارسال و نیمی می شود که دیگر تو هیچ مهمونی ای شرکت نمی کنی.

مامان نمیای ببینی که دخترت داره عروس می شه؟

نمیای بری باهاش براش جهیزیه بخری ؟

مامان اونم که بره من تنها تر می شم.مامان من دلم نمی خواد دیگه اینجا بمونم.دلم می خواد درسمو تموم کنم و زود تر ازایران برم.هرجایی غیر از این خاک آریایی که انقدر دوسش دارم.مامان من آش های خاله مرضیه وعمه فاطمه رو خیلی دوس دارم.اگه از ایران برم دیگه کی واسم آش درست کنه ؟

مامان دلم خیلی تنگه.برای همه چی.

مامان من دیگه از سوسک نمی ترسم.من مارمولک کشتم.

مامان من دیگه از خیلی چیزا نمی ترسم.مامان دیگه شبا دستم تو خواب نمی لرزه.قرص های ویتامین می خورم تا قوی تر بشم و حالم بهتر شه.

مامان خداوکیلی می دونی تواین چندساله که نیستی چقدر مشکل داشتم؟بعضی از فامیل خیلی کمکم کردند.زن داداش ، علی ،خاله سعیده ،دایی و زن دایی و...

مامان اصلا در مورد عروست و دامادت برام حرف نمی زنی.

مامان فکر می کنم سال های برف و بنفشه دارن شروع می شن.سال هایی که می دونم خاطرات تلخ و شیرینش از الان دارن انتظارمو می کشن.

مامان من برای کادوی عروسی حمید رضا اینا چی بخرم؟

تو عقدشون بهشون یه ربع سکه دادم.اما الان نمی دونم چی بدم؟

مامان خبر داری علی شفیعی از میونمون پر کشید؟نمی دونی همه چقدر سوختیم.

مامان چای کوهی خریدم.آب کتری جوش اومده.برم دمش کنم.

نمیای شما هم بخوری ؟

میگن خیلی خاصیت داره.

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

من دلم نمی خواد از بدی بنویسم.دلم نمی خواد از کشت و کشتار آدم ها بنویسم.

دوس ندارم تو دنیا رشته های ورزشی رزمی وجود داشته باشن.

دوس ندارم تو دنیا اسلحه بفروشن.

دوس دارم همه کنار هم با مهربونی زندگی کنن.

همه به حق خودشون قانع باشن.

من دوس ندارم تو دنیا بیمارستان باشه.

دوس ندارم تو دنیا مریض و مریضی باشه.

من دوس ندارم وقتی می رم آمریکا اونا منو انگشت نگاری کنن.

من دوس ندارم وقتی یه انگلیسی میاد اینجا انگشت نگاری بشه.

من دوس ندارم  به مشکلات همدیگه بخندیم.

من دوس ندارم تو یونان آتش سوزی بشه.تو عراق انفجار.

من دوس ندارم تو سرزمین پاک خودم آدما برای نشستن بر جایگاه قدرت از هر وسیله ای استفاده کنن.

من دوس ندارم به ارزش های آدم ها توهین بشه.

من دوس ندارم کسی به خاطر این که مسلمونه یا مسیحیه یا یهودیه یا بوداییه یا...توی محدودیت باشه.

من تحمل ندارم.تحمل ندارم که صهیونیست ها اعضای بدن جوون های کرانه ی غربی رود اردن رو در بیارن و جسدشون رو تحویل بدن.

من تحمل ندارم که آمریکایی های تازه به دوران رسیده بیان رو سر مردم  تو افغانستان و پاکستان بمب بندازن و هیچ کس هیچ کاری نکنه.

من تحمل ندارم نژاد پرستی رو ببینم.

تحمل ندارم ببینم مردم توی هند و آفریقا دارن از گرسنگی می میرن و کشور های ثروتمند به دادشون نمی رسن.

من از شعار متنفرم.متنفرم از این نوشتن ها.

متنفرم از بوی گندی که ما آدم ها توی این کره ی خاکیمون راه انداختیم.

من خسته ام.متنفر و ملول

و لعنت خداوندگار بر ظالمین.